Wednesday, March 21, 2018





ქალაქი მიუნხენი, 2017 წლის ოქტომბერი
Goldener Oktober in München 



















ფოტოები გადაღებულია ტელეფონით





კითხვის გაგრძელება →


„ბავშვობაში პარიზში მოგზაურობაზე ვოცნებობდი, ზოგჯერ მესიზმრებოდა კიდეც, რომ ჩემს სოფელში თვითმფრინავი მოფრინავდა, რომელსაც მგზავრები პარიზში მიჰყავდა, მაგრამ მე რატომღაც ვერასდოს ვერ ვუსწრებდი და ასე იმედგაცრუებული  მეღვიძებოდა ხოლმე,“ - გვიყვება ეკა .


Paris ( 2018 )


მოკლედ, ყველაფერი კი ასე დაიწყო. სოციალური ქსელის მეშვეობით  ექვსი გოგო შევიკრიბეთ, გერმანიის სხვადასხვა ქალაქებიდან: თამო, ქეთი, მეგანი, ეკა, დეა და ეკა. ზოგი სტუდენტია, ზოგიც მუშაობს, ზოგი პრაქტიკას აკეთებს.   ერთმანეთს  მხოლოდ  რამდენიმე  ვიცნობდით, მაგრამ ყველას  ერთი მიზანი გვაერთიანებდა ახალ წელს პარიზში შეხვედრა და მოგზაურობა.  ჩვენი კონტაქტი ერთი თვის მანძილზე გრძელდებოდა, ვეძებდით ხელმისაწვდომ ფასში სასტუმროებს, გასამგზავრებელ ბილეთებს ერთმანეთს აზრებს, შეხედულებებს ვუზიარებდით. ინტერნეტ საიტების „გადაქექვის“ შემდეგ, მივაგენით ოპტიმალურ ვარიანტს და სასტუმრო დავჯავშნეთ, თუმცა ჩვენი სიხარული ნაადრევი აღმოჩნდა,   სასტუმრო  ხორვატიაში დავჯავშნეთ და არა საფრანგეთში.  შეცდომა მალევე აღმოვაჩინეთ და ყველაფერი მოვაგვარდა.


გამგზავრებას ცალკე ისტორია ახლავს...  გვინდოდა ყველა ერთად ერთი ქალაქიდან წავსულიყავით, მაგრამ არ გამოვიდა, ამიტომაც გავიყავით ორ ჯგუფად და გადავწყიტეთ პარიზში შეხვედრა. ოთხი გოგო უნდა წამოვსულიყავით ქალაქ  ულმიდან , ორი შტუტგარდიდან.  

დეა და ქეთი, ანუ (მე) დროულად ჩავედით ულმში და თამო იქ დაგვხვდა, მაგრამ  ეკას აგვიანდებოდა,  მატარებელი დანიშნულ დროს არ ჩამოვიდა და განსაზღვრული დრო, რომელითაც ავტობუსის გაჩერებამდე უნდა მიგვესწრო არც ისე საკმარისი რჩებოდა, თუმცა შევძელით და მაინც მივუსწარით.

მეგანის და ეკას ავტობუსი პარიზში სხვა სადგურზე ჩამოვიდა ჩვენი ავტობუსი კი სულ სხვაზე. მთავარი პრობლემა ჩვენი შეხვედრა და მეტროში გადასაადგილებელი ბილეთი იყო. საფრანგეთში ყველა საუბრობს ფრანგულად ! მორჩა და გათავდა, არც ინგლისური იციან, არც გერმანული და რუსულზე ხომ საუბარი ზედმეტია. მეტროშიც ყველაფერი ფრანგულადაა , მხოლოდ მისალმება წერია მსოფლიოს რამდენიმე ენაზე. არსად ინგლისური წარწერა! აი, ამას ჰქვია საკუთარი ენის პატივისცემა...  ჩვენ ოთხიდან ფრანგული არც ერთმა ვიცით, მხოლოდ მეგანმა და ის კიდევ მეორე სადგურშია.


Меtropolitain

ისევ ჩვენით უნდა „ვიცოდვილოთ“, მივედით ბილეთის აპარატთან და ჰოი, საოცრებავ ჩვენსკენ გამოემართა, წარმოსადეგი ყმაწვილი, შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილი წინ მიმაგრებული ,,ბეიჯით’’, თვალები გამიბრწყინდა ვიფიქრე მეტროს თანამშრომელია და ბილეთის ყიდვაში დაგვეხმარებათქო. მოკლედ , ჩვენდა გასაოცრად გერმანულიც იცოდა, გამიხარდა და ვთხოვე ბილეთი გვაყიდინეთქო, ასეც მოიქცა თითომ 13 ევრომდე გადავიხადეთ, დღის ბილეთია, მთელი დღე იმგზავრებთო და ასე დამშიდებული გამოვემართეთ ქალაქისკენ. საიდან უნდა  გვცოდნოდა, რომ ვიღაც თაღლითი აღმოჩნდებოდა...  შეგვრჩა საბავშვო ბილეთი, რომელიც უფასოა და  თანხა თავად ჩიადო ჯიბეში, ეს კი შემდეგ აღმოვაჩინეთ, როცა ჩვენი ბილეთით მგზავრობა აღარ შეგვეძლო, თუმცა კეთილი ფრანგებიც არსებობენ და მეტროში მყოფმა კონტროლიორმა უფასოდ გაგვატარა... შემდეგ უკვე ისიც გვასწავლეს, რომ აპარატს გერმანული და ინგლისური ენებიც აქვს... მთავარია სწორ კომბინაციას მიაგნო. :)

მივაღწიეთ სასტუმრომდე , მეგანს და ეკას მოსვლა შეაგვიანდათ. სასტუმრო მეგანმა დაჯავშნა და სასტუმროში შესასვლელი კოდიც მას ჰქონდა. ამაზე აღარ გვიფიქრია, ვურეკავთ მეგანს და ვერ ვუკავშირდებით, ვიცოდით რომ მეტროშია და ტელეფონი არ დაიჭერდა. ვიცადეთ სხვა რა გზა გვქონდა...  ცოტა ხანში სასტუმროსთან ვიეტნამელი წყვილი გამოჩნდა, რომელთაც ვერ გაიგეს, სასტუმროში როგორ შესულიყვნენ და დახმარება გვთხოვეს. გამიხარდა მათი გამოჩენა , ქართველები კიდევ კრიტიკულ სიტუაციებში არასდროს  ვიბნევით, ამას ვერავინ დაგვიკარგავს.. კოდი შევაყვავინეთ და ჩვენც შევყევით. ასე აღმოვჩნდით სასტუმროში ვიეტნამელი წყვილის დახმარებით. 
,, ხელმა ხელი დაბანა და ორივემ ერთად პირიო,“ აი ის თემა იყო...


შემდეგ დაიწყო სასიამოვნო მომენტები, ვნახეთ ელიფელის კოშკი, შევძელით სულ ზევით ეიფელის კოშკზე ასვლა, მართალია რიგში საათი და ორმოცი წუთი ვიდექით , მაგრამ ამად ღირდა, ვნახეთ შესანიშნავი ხედი ეიფელიდან, საიდანაც 67 კილომეტრის მანძილზე მთელი პარიზი მოსჩანს, იქვე წავაწყდით საქართველოს დროშასაც წარწერით, სადაც განმარტებულია, რომ თბილისში არის ტელევიზიის ანძა, რომელიც 274, 50 მეტრი სიმაღლისაა. სიამაყის განცდა დაგვეუფლა, რომ ჩვენი პატარა სამშობლო რაღაც კუთხით აქაც აღმოვაჩინეთ.





Musee du Lourve Paris

ქალაქს გარს არტყას მდინარე სენა და ულამაზესი ხიდები, რესტორნები,  შენობების არქიტექტურა შეუდარებელია. პარიზი რომანიკული ქალაქია, ნამდვილად შეიძლება ასე ითქვას.  ვნახეთ ქუჩა, სადაც ცნობილი კაბარე „Moulin Rouge “-ია , კაზინოები, ბორდელები, ესეც ხომ პარიზული კულტურის ნაწილია.  ტრიუმფალური თაღი, ლუვრი, პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი, ვისხედით ისტორიულ კაფე "Cafe de Flore"-ში , სადაც ოდესღაც პიკასო, სალვადორ დალი და მსგავსი კორიფეები დადიოდნენ. ფასები უბრალო მოკვდავთათვის მიუწვდომელია, თუმცა ყავის დალევა, მაინც შევძელით. სხვა ევროპის ქალაქებთან შედარებთ შემიძლია ვთქვა, რომ პარიზი ყველაზე ძვირიანი ქალაქია.

"Cafe de Flore"


"Moulin Rouge"

Cathedrale Notre-Dame de Pris


Arc de Triomphe

ახალ წელს ქუჩაში, ეიფელის კოშკის მიმდებარე ტერიტორიაზე შევხვდით, "პარიზულად" შამპანურით და შუშხუნებით. ვუყურეთ როგორ ციმციმებს ეიფელის კოშკი 15 წუთის მანძილზე და როცა ქვრება ფერი ეცვლება. ულამაზესი სანახაობაა, რომელიც აუცილებლად სანახავია.



 ახალი წლის ღამეს სასტუმროში დაბრუნებისას გადაადგილება ჭირდა. მეტროს ჩასასვლელთან რიგში დგომამ მოგვიწია, ტრანსპორტი უფასო იყო, რამაც ძალიან გაგვახარა. მეტროში შევაღწიეთ, მაგრამ არც ერთმა ვიცოდით თუ წინ მართლაც გრძელი, თავგადასავლებით სავსე ღამე გველოდა, მატარებელი დაიძრა და რამდენიმე გაჩერების შემდეგ შუა გვირაბში შეჩერდა, გამოაცხადეს, რომ უსაფრთხოების მიზნით, გადაადგილება გარკვეველი ვადით გადაიდო და მოცდა მოგვიწევდა. სად გვეცალა მოსაწყენად, ახალი წლის ღამეს, ფრანგებს მატარებელში უფასო კონცერტი მოვუწყვეთ. ვიმღერეთ ქართულად, ინგლისურად, ფრანგულად, გერმანულად, ვიცეკვეთ და ერთი საათის შემდეგ მატარებელიც დაიძრა. ფრანგები თვალს ღიმილნარევი, გაოცებული სახეებით გვადევნედნენ . ჩვენი მხიარულება სასტუმროში გათენებამდე გაგრძელდა. 

ტრანსპორტით გადაადგილება ჩვენთვის მართლაც, ,,აქილევსის ქუსლი ‘’ აღმოჩნდა . მეორე საღამოს კლუბში წასვლა დავაპირეთ, როცა ავტობუსში ავედით, გვჯეროდა, რომ ისევ უფასოდ მგზავრობა შეგვეძლო. ორ გაჩერებაში კონტროლიც ამოვიდა და ბილეთები მოითხოვა, რაც არ გვქონდა რას ვანახებდით?  ჯარიმა 50 ევროო და აბა, გადაიხადეთო ლამის პოლიცია გამოიძახეს, ჩვენ ისეთი დრამა გავმართეთ, რომ თანხა არ გვქონდა, რომ ტურისტები ვიყავით და ახალი წლის გამო მგზავრობა უფასო გვეგონა, ლამის იქეთ გადაგვიხადეს. მოკლედ ამგვარად გადარჩით დაჯარიმებას. 

ორიოდე სიტყვით ფრანგებზეც მინდა მოვყვე.  ცივი ხალხი სჩანს, თუმცა, მათ აქვთ გამორჩეული ინდივიდუალური სტილი.  რაც შეეხება ცხოვრების სტილს, იგრძნობა, რომ   „არეული“ ხალხი ცხოვრობს და  კანონს არც ისე ბევრი იცავს, განსაკუთრებით მოუწესრიგებელია საგზაო გადაადგილება, მძღოლიც და ქვეითად მოსიარულეც ორივე თანაბრად კანონს არღვევს, წითელზე გადასვლა , ან თუნდათ ზებრაზე გაზის მიჭერა, როცა ქვეითად მოსიარულენი გადაადგილდებიან ჩვეულებრივი ამბავია. მეტროები ძალიან ბინძურია, შარდის სუნადაა გაჟღენთილი. ქალაქში არსებულმა ნაგვის ურნებმაც გაოცება გამოიწვია,  მეტალზე ჩამოცმული პოლიეთილენის პარკები, რომელიც ადვილად ფუჭდება და ხშირად ნახავთ ქუჩაში მიმოფანტულ ნაგვის ნარჩენებს. შესამჩნევია უსახლკარო ადამიანების  სიმრავლეც, რომელთაც ქუჩებში სძინავთ. ადვილად ხელმისაწვდომია მოსაწევი, ნარკოტიკი და ასევე იგრძნობა ნარკომანების სიმრავლეც. მიუხედავად ამ კონტრასტისა, პარიზი რჩება პარიზად და წარუშლელ შთაბეჭდილებას ახდენს მნახველზე.


ემოციებით დატვირთული გამოვემართეთ ისევ გერმანიისკენ, პირვანდელი შემადგენლობით, ჩვენ ოთხნი იმ სადგურზე სადაც ჩამოვედით , მეგანი და ეკა სხვა სადგურზე. როგორც თავში ვახსენე ექვსივეს გვსურდა გერმანიიდან ერთი ქალაქიდან გამომგზავრება, მაგრამ არ მოხერხდა, ამიტომ თავიდან ორი ბილეთი ულმიდან პარიზამდე ორივე გზა, მეგანის და ეკას სახელზე იყო დაჯავშნილი, თამომ და დეამ ის ორი ბილეთი აიღეს, რადგან უკვე თანხა გადახდილი იყო. პარიზიდან გამომგზავრებისას ბილეთების გამო დეას და თამოს პრობლემა შეექმნათ, რადგან ბილეთები მათ სახელზე არ იყო. შევეცადეთ მოლარესთვის სიტუაცია გერმანულად და ინგლისურად აგვეხსნა, როგორც იქნა გავაგებინეთ, რომ ბილეთი ეკუთვნოდა ჩვენს მეგობრებს, მაგრამ  განმარტებამ არ დააკმაყოფილა, მოითხოვა მათი პირადი ნომრები.  ვეცადეთ გოგოებთან დაკავშირებას, ტელეფონები არ იჭერდა .  დროში ვიწვებოდით, გასვლამდე ნახევარი საათი იყო დარჩენილი, მაგრამ თუ ვერ მოხერხდებოდა კონტაქტზე გასვლა პარიზში დარჩენა მოგვიწევდა. თხუთმეთი წუთის მანძილზე  უშედეგოთ ვრეკავდით და ბოლოს თამომ, როგორც იქნა   მეგანთან დაკავშირება შეძლო. გასვლამდე 10 წუთი რჩებოდა.( მე) ქეთი, ბარგთან ერთად დავრჩი და ისინი სალაროსთან გაიქცნენ. გული გამალებით მიცემდა მოასწრებდნენ თუ არა დროულად მოსვლას, ყველა მგზავრი ავიდა და ისინი არსად ჩანდნენ გასვლამდე სამი წუთი იყო დარჩენილი გოგოების ფეხის აჩქარებული ხმა რომ გავიგონე ამოვისუნთქე და გულის ცემაც ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა.


ასე და ამგვარად, ვიმოგზაურეთ პარიზში დროსა და სივრცეში... ჩვენს თვალწინ გაცოცხლდა ძველი და თანამდეროვე პარიზი, ტიპიური, ისეთი, როგორიც ჩვენს წარმოსახვაში იყო. ექვსივე მათგანმა ჩვენი წილი პარიზი აღმოვაჩინეთ და სასიამოვნო მოგონებების მთელი დასტა თან წამოვიყოლეთ. 


კითხვის გაგრძელება →





WEIT






ქალაქ მიუნხენში ფილმის ჩვენებაზე ვარ, რომელსაც "WEIT" ("შორს ") ჰქვია, სათაურიდან გამომდინარე ამ ფილმმა ჩემში თავიდანვე ორმაგი დატვირთვა შეიძინა... 


დოკუმენტური ფილმი გერმანელი ახალგაზრდა წყვილის თავგადასავლებით სავსე, მსოფლიოს გარშემო "ავტოსტოპით" მოგზაურობაზე მოგვითხრობს, სადაც ქალი მოულოდნელად ფეხმძიმედ აღმოჩნდება, თუმცა წყვილი გზას ბოლომდე გმირულად აგრძელებს. 



ერთ-ერთი გაჩერება საქართველოა. მათ გაჩერებამდე თითქოს ჩემი გულიც ჩერდება, სუნთქვა მეკვრის და გამძაფრებული მოლოდინი მიპყრობს თუ რა კუთხით გადმოსცემენ შთაბეჭდილებებს ჩემს სამშობლოზე. მგონია, რომ დარბაზში მყოფი ადამიანების მზერა ჩემსკენაა მომართული. მე კი გაფართოებული თვალებით ველოდები რაღაცას და... "ზღაპრული ქვეყანა", ასეთია მათი პირველი შეფასება, მესმის ამოსუთქვის ხმა, პულსი ისევ აღდგა, მოგზაურობა გაგრძელდა... 


ფილმი იწყება კადრით, სადაც გერმანელი გვინი ინდოეთში სპილოს ეფერება და ამბობს: " სანამ საკუთარი ხელით რეალობას არ შევეხებით, ჩვენ ფანტაზიებით ვცხოვრობთ". მათთან ერთად მეც ვიმოგზაურე და დავინახე ის, რაც აქამდე ვერ წარმომედგინა და ის, თუ როგორ ცხოვრობდნენ ჩემს წარმოსახვაში "მსოფლიო ხალხები" , ახლა კი , რეალობას შევხედე. აქამდე მჯეროდა, რომ სხვებთან შედარებით გაჭირვებულ ქვეყანაში ვცხოვრობთ, მაგრამ ამ ფილმის ნახვის შემდეგ შემიძლია გითხრათ: ჩვენ მდიდრები ვართ!


შორს მყოფმა ყველაზე უკეთ შეიძლება "დაინახო" შენი სამშობლო . 


P. S. თუ ჩვენ უცხო ქვეყნების კულტურის, ტრადიციების, გაცნობა გვინდა, მოგზაურობისას პირველად არ უნდა ვნახოთ დედაქალაქები.



https://www.youtube.com/watch?v=KwNASyvE5




კითხვის გაგრძელება →

Thursday, October 1, 2015



"ადამიანმა დიდი გზა უნდა გაიაროს, სანამ თავის თავს მიაღწევს." 
(ჯ.ქარჩხაძე)






ჩვენი ცხოვრება იმ ნაბიჯებისგან შედგება, რასაც გავდივართ. ამ გზას კი იმისთვის გავდივართ, რომ საკუთარი თავი ვიპოვოთ. ჩვენ ხომ მთელი ცხოვრება რაღაცას ან ვიღაცას ვეძებთ და ეს სწორედ საკუთარი თავია.

მე წარმატებულ ნაბიჯებს ვაგროვებ, რაც გადამიდგამს და ამით ვთვლი, რომ მისხალ- მისახლ ჩემს თავს ვუახლოვდები.... უამრავი სირთულის, იმედგაცრუების და უსამართლობის მიუხედავად, წარმატებული ნაბიჯები, მაინც არსებობს. სწორედ ამ განვლილი ნაბიჯების გადახედვაა საჭირო იმ დროს, როცა ძალიან გვიჭირს, როცა თავს ხელმოცარულად ვგრძნობთ ან გვგონია, რომ ყველაფერი დამთავრდა. ასეთი მომენტები ხომ ყველას ცხოვრებაშია?



კიდევ ერთი ‪#‎წარმატება‬ ჩემს ბლოგზე




kiki emoticon http://ketilebanidze.blogspot.com/2015/09/karge.html#.Vg03A-yqqko ბლოგერთა კონკურსში კვლავ გავიმარჯვე. ამჯერად, ბლოგპოსტი მომზადდა კონკურსის- "ქართული&kar.ge"-ს ფარგლებში, რომელიც მიზნად ისახავდა საქართველოში წარმოებული ხარისხიანი პროდუქტების პოპულარიზაციას. ვფიქრობ, შესანიშნავი მიგნებაა, მაშინ, როცა ქვეყნის ეკონომიკას ეს სასიცოცხლოდ სჭირდება...



ჩემს ირგვლივ ბევრი სკეპტიკოსია, მათ უბრალოდ არ ესმით  ბლოგს რატომ ვწერ, ამაში ხომ  თანხას არავინ მიხდის. მათთვის ერთი ჩვეულებრივი ენთუზიაზმისტი ვარ, რომლის გამოსწორებაც არ იქნება. მოკლედ, რომ ვთქვათ ჩემი არ ესმით.  ეს არ მწყინს, რადგან მე ყველას აზრს პატივს ვცემ, უბრალოდ არ ვეთანხმები. 

რა მომცა ამ ბლოგმა?

პირველ რიგში, საკუთარი თავის რეალიზების საშუალება, მიუხედავად იმისა, რომ წლების მანძილზე ჟურნალისტი ვიყავი, ბევრი სტატია დამიწერია და ამ კუთხით თავს დაჩაგრულად ნამდვილად, არ ვგრძნობდი, ბლოგმა უფრო სხვა კუთხით წარმომაჩინა. აქ ხარ სუბიექტური, ინდივიდუალური, მოკლედ, რომ ვთქვათ შენი შეხედულებების, განცდების დაფიქსირების შესაძლებლობა გაქვს, რაც მედიაში, რა თქმა უნდა, მიუღებელია და არასწორია.  ასევე, გამაცნო ბევრი საინტერესო ადამიანი, ორგანიზაცია. კონკურსებში გამარჯვება კი მოტივაციის წყაროა. თან სიამაყის მომენტიც გაქვს, გიხარია, რომ ეს შენია, მხოლოდ შენი... იმის განცდა, რომ არავისთვის  მუშაობ, უფროსი არ გყავს და ამას მხოლოდ საკუთარი სიამოვნებისთვის აკეთებ ძალიან მაგარია. :)

მე  წარმატებულ ნაბიჯებს ვაგროვებ და ამაში გარდა სხვა საქმისა, ეს ბლოგიც მეხმარება. ;) 


  

კითხვის გაგრძელება →

Monday, September 7, 2015






დუმილში ჩავიკარგე... ახლა ისე ვარ კაცი ერთ სიტყვასაც ვერ დამაცდენინებს. არადა, შეგრძნებებით სავსეს ყველაზე მეტად უნდა მეწერებოდეს. ერთი შეხედვით ემოციისგან დაცლილს ვგავარ, მაშინ, როცა ჩემში ემოციები დუღს. მინდა ოდნავ, მაინც შევძლო და გავიხსნა. არ მსურს საკუთარ თავში ჩავიკეტო და მისი ტყვე გავხდე. 

საოცარი ეტაპები გავიარე. მოგზაურობა საუკეთესო რამაა, საკუთარი თავი ახლიდან აღმოაჩინო. თამამად შემიძლია ვთქვა: "მე  მოქმედების ნარკომანი ვარ !" ახალი შეგრძნებების, ახალი მიზნების გარეშე უბრალოდ, "მე" აღარ იარსებებს.  კიდევ ერთ მთავარს მივხვდი ზოგჯერ ისეთ წამებშია ბედნიერება, რომელიც უნდა გაიაზრო და მიხვდე.   სადაც თავს კარგად გრძნობ იქ უნდა იყო და არა აქვს მნიშვნელობა ადგილს, გარემოს, ადამიანებს, მთავარია კარგად იყო!

ნამდვილი მეგობრები, ახლობლები და ნათესავები შემოვიტოვე. ამ გადმოსახედიდან  საკუთარ თავს კითხვას ვუსვამ: ვალდებული ვიყავი, მათ წინაშე,  ვისაც "გულზე არ ვეხატებოდი", ვინც  ჩემთან ურთიერთობებში   რწფელი არ იყო, კიდევ მე მოვრიდებოდი? ახლა ამ უხეხულობას თავი დავაღწიე და თითქოს ახალი სუნთქვა გამეხსნა. აღარ ვაიძულებ საკუთარ თავს ასეთ ხალხთან ვიახლობლო, ანგარიში ჩავაბარო,  წლების ნაცნობობის ხათრით ვუპასუხო. მსგავს შემთხვევაში თავის არიდება, იგნორი საუკეთესო გამოსავალი ყოფილა.  ასეთი საქციელით ვაგრძნობინებ:" მათ, რომ ეგონათ არ ვიცოდი.........., ვიცი ის, რაც ეგონათ, რომ არ ვიცოდი... ;)

ვერავინ დამაჯერებს, რომ მიზნამდე მისასველად ყოველთვის მხოლოდ შენი მცდელობა კმარა , ამისათვის აუცილებელია იღბალი, თუნდაც მისხალისოდენა...

ცხოვრება ანტონიმურია... თითოეული  ნაბიჯისთვის ბრძოლა მიწევს, ზოგი "ბრძოლა" მომიგია, ზოგიც წამიგია, მაგრამ არ შევჩერებულვარ, არც ვაპირებ. მჯერა, რომ სანამდე ბრძოლის უნარი შემწევს გამარჯვების შანსი ყოველთვის არსებობს! მე აუცილებლად მივალ იმ მთავარ გამარჯვებამდე და ბოლოს ვიტყვი, სიტყვებს:" მე ეს შევძელი!"

ჩემი ცხოვრება სასწაულად საინტერესო წიგნს დაემსგავსა და თითოეული ფურცლის გადაშლას სულმოუთქმელად ველოდები. რა იქნება შემდეგ........




კითხვის გაგრძელება →