Thursday, October 1, 2015



"ადამიანმა დიდი გზა უნდა გაიაროს, სანამ თავის თავს მიაღწევს." 
(ჯ.ქარჩხაძე)






ჩვენი ცხოვრება იმ ნაბიჯებისგან შედგება, რასაც გავდივართ. ამ გზას კი იმისთვის გავდივართ, რომ საკუთარი თავი ვიპოვოთ. ჩვენ ხომ მთელი ცხოვრება რაღაცას ან ვიღაცას ვეძებთ და ეს სწორედ საკუთარი თავია.

მე წარმატებულ ნაბიჯებს ვაგროვებ, რაც გადამიდგამს და ამით ვთვლი, რომ მისხალ- მისახლ ჩემს თავს ვუახლოვდები.... უამრავი სირთულის, იმედგაცრუების და უსამართლობის მიუხედავად, წარმატებული ნაბიჯები, მაინც არსებობს. სწორედ ამ განვლილი ნაბიჯების გადახედვაა საჭირო იმ დროს, როცა ძალიან გვიჭირს, როცა თავს ხელმოცარულად ვგრძნობთ ან გვგონია, რომ ყველაფერი დამთავრდა. ასეთი მომენტები ხომ ყველას ცხოვრებაშია?



კიდევ ერთი ‪#‎წარმატება‬ ჩემს ბლოგზე




kiki emoticon http://ketilebanidze.blogspot.com/2015/09/karge.html#.Vg03A-yqqko ბლოგერთა კონკურსში კვლავ გავიმარჯვე. ამჯერად, ბლოგპოსტი მომზადდა კონკურსის- "ქართული&kar.ge"-ს ფარგლებში, რომელიც მიზნად ისახავდა საქართველოში წარმოებული ხარისხიანი პროდუქტების პოპულარიზაციას. ვფიქრობ, შესანიშნავი მიგნებაა, მაშინ, როცა ქვეყნის ეკონომიკას ეს სასიცოცხლოდ სჭირდება...



ჩემს ირგვლივ ბევრი სკეპტიკოსია, მათ უბრალოდ არ ესმით  ბლოგს რატომ ვწერ, ამაში ხომ  თანხას არავინ მიხდის. მათთვის ერთი ჩვეულებრივი ენთუზიაზმისტი ვარ, რომლის გამოსწორებაც არ იქნება. მოკლედ, რომ ვთქვათ ჩემი არ ესმით.  ეს არ მწყინს, რადგან მე ყველას აზრს პატივს ვცემ, უბრალოდ არ ვეთანხმები. 

რა მომცა ამ ბლოგმა?

პირველ რიგში, საკუთარი თავის რეალიზების საშუალება, მიუხედავად იმისა, რომ წლების მანძილზე ჟურნალისტი ვიყავი, ბევრი სტატია დამიწერია და ამ კუთხით თავს დაჩაგრულად ნამდვილად, არ ვგრძნობდი, ბლოგმა უფრო სხვა კუთხით წარმომაჩინა. აქ ხარ სუბიექტური, ინდივიდუალური, მოკლედ, რომ ვთქვათ შენი შეხედულებების, განცდების დაფიქსირების შესაძლებლობა გაქვს, რაც მედიაში, რა თქმა უნდა, მიუღებელია და არასწორია.  ასევე, გამაცნო ბევრი საინტერესო ადამიანი, ორგანიზაცია. კონკურსებში გამარჯვება კი მოტივაციის წყაროა. თან სიამაყის მომენტიც გაქვს, გიხარია, რომ ეს შენია, მხოლოდ შენი... იმის განცდა, რომ არავისთვის  მუშაობ, უფროსი არ გყავს და ამას მხოლოდ საკუთარი სიამოვნებისთვის აკეთებ ძალიან მაგარია. :)

მე  წარმატებულ ნაბიჯებს ვაგროვებ და ამაში გარდა სხვა საქმისა, ეს ბლოგიც მეხმარება. ;) 


  

კითხვის გაგრძელება →

Wednesday, September 16, 2015

















http://kar.ge 
"ქართული & kar.ge" პროდუქცია  საქართველოში უკვე საკმაოდ მომრავლდა, რაც მართლაც, სასიხარულო ფაქტია. ნდობის ფაქტორს ამ კუთხით გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს. პროდუქციის ხარისხი მყიდველთა კეთილგანწყობას განაპირობებს . მოკლედ, რომ ვთქვათ ყველაფერი მიზეზ-შედეგობრივია.

რატომ უნდა მივანიჭოთ უპირატესობა ქართულ პროდუქტს? -  მათი ყიდვა საქართველოში დასაქმებულ კადრებს უდრის.

მსურს ჩემს ქალაქში არსებული "ქართული & kar.ge" http://kar.ge პროდუქციის შესახებ გიამბოთ, რომელიც თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ქუთაისში, მართლაც ბრენდია და  დიდი პოპულარობით სარგებლობს.  კარგად მახსოვს ამ პროდუქციის განვითარების საფეხურები საიდან დაიწყეს და ახლა სად არიან...


ბავშვი ვიყავი, როცა ჩემს უბანში არსებულ მაღაზიებში, დახლებზე,  უბრალო პარკებში დაფასოებულ საკატლეტე ფარშს  შეხვდებოდით , რომელიც თავიდან "გურმანის" სახელით გავიცანით. ამ ფარშის ხარისხს ყველა ენდობოდა და ყიდულობდა. არც განსაკუთრებული შეფუთვა ჰქონიათ და არც  რეკლამა  განუთავსებიათ სადმე, ხარისხმა განაპირობა მათი სანდოობაც და პოპულარობაც.

დროთა განმავლობაში დახლებზე ამ პროდუქციის გამრავლებას ვხედავდი , მათი წარმოების კუპატს,  ძეხვეულს, ხინკალს , ტოლმას. მოკლედ, ყველაფერს, რაც ხორციან გემრიელობასთანაა დაკავშირებული.

ფოტოზე წარმოდგენილია: სუფრა "გურმანის" პროდუქციით 

ცოტა ხნის უკან ქალაქში ხმა გავრცელდა, რომ "გურმანი" ტორტების, (ნამცხვრების) წარმოებასაც იწყებს და უშუალოდ მათი მაღაზიებიც გაიხსნა. ნანახმა, მართლაც მოლოდინს გადააჭარბა:  სისუფთავე, ხარისხი, გემო, ფასის ხელმისაწვდომობა.




როგორი ფორმის, ზომის და გამოსახულების ტორტიც გსურთ ისეთს დაამზადებენ, მთავარი თქვენი სურვილია. ვზუალურ ეფექტს, რა თქმა უნდა,  გემოს ეფექტიც ახლავს და მადას, არც ფასი დაგიკარგავთ.  "გურმანი"-ს ტორტები, (ნამცხვრები) ისეთივე პოპულარულია, როგორიც მათი ხორციანი გემრიელობები.

წლების მანძილზე მე და ჩემი ახლობლები, მეზობლები, ნაცნობები, ამ პროდუქციის მომხმარებლები ვართ და  ჩვენი, როგორც მყიდველის  იმედი  არ გაუცრუებია. ახლა ამას ვწერ და მეღიმება, შეიძლება ვინმეს მათი პიარი ვეგონო, მაგრამ სინამდვილეში , ერთი რიგითი, მადლიერი მომხმარებელი ვარ და კარგია, რომ ამას ვაკეთებ. ქართული პროდუქციაა და მიხარია, რომ ასეთი მაგრები არიან. ესეც, მათი facebook- ის გვერდი -

 https://www.facebook.com/%E1%83%92%E1%83%A3%E1%83%A0%E1%83%9B%E1%83%90%E1%83%9C%E1%83%98-Gurmani-1511618232439995/timeline/

შეგიძლიათ გადახედოთ და თავადაც დააგემოვნოთ, ვფიქრობ არ ინანებთ.  ;)



ბლოგპოსტი მომზადებულია სპეციალურად ბლოგერთა კონკურსისთვის- 
"ქართული & kar.ge" -ის ფარგლებში. 





კითხვის გაგრძელება →

Monday, September 7, 2015






დუმილში ჩავიკარგე... ახლა ისე ვარ კაცი ერთ სიტყვასაც ვერ დამაცდენინებს. არადა, შეგრძნებებით სავსეს ყველაზე მეტად უნდა მეწერებოდეს. ერთი შეხედვით ემოციისგან დაცლილს ვგავარ, მაშინ, როცა ჩემში ემოციები დუღს. მინდა ოდნავ, მაინც შევძლო და გავიხსნა. არ მსურს საკუთარ თავში ჩავიკეტო და მისი ტყვე გავხდე. 

საოცარი ეტაპები გავიარე. მოგზაურობა საუკეთესო რამაა, საკუთარი თავი ახლიდან აღმოაჩინო. თამამად შემიძლია ვთქვა: "მე  მოქმედების ნარკომანი ვარ !" ახალი შეგრძნებების, ახალი მიზნების გარეშე უბრალოდ, "მე" აღარ იარსებებს.  კიდევ ერთ მთავარს მივხვდი ზოგჯერ ისეთ წამებშია ბედნიერება, რომელიც უნდა გაიაზრო და მიხვდე.   სადაც თავს კარგად გრძნობ იქ უნდა იყო და არა აქვს მნიშვნელობა ადგილს, გარემოს, ადამიანებს, მთავარია კარგად იყო!

ნამდვილი მეგობრები, ახლობლები და ნათესავები შემოვიტოვე. ამ გადმოსახედიდან  საკუთარ თავს კითხვას ვუსვამ: ვალდებული ვიყავი, მათ წინაშე,  ვისაც "გულზე არ ვეხატებოდი", ვინც  ჩემთან ურთიერთობებში   რწფელი არ იყო, კიდევ მე მოვრიდებოდი? ახლა ამ უხეხულობას თავი დავაღწიე და თითქოს ახალი სუნთქვა გამეხსნა. აღარ ვაიძულებ საკუთარ თავს ასეთ ხალხთან ვიახლობლო, ანგარიში ჩავაბარო,  წლების ნაცნობობის ხათრით ვუპასუხო. მსგავს შემთხვევაში თავის არიდება, იგნორი საუკეთესო გამოსავალი ყოფილა.  ასეთი საქციელით ვაგრძნობინებ:" მათ, რომ ეგონათ არ ვიცოდი.........., ვიცი ის, რაც ეგონათ, რომ არ ვიცოდი... ;)

ვერავინ დამაჯერებს, რომ მიზნამდე მისასველად ყოველთვის მხოლოდ შენი მცდელობა კმარა , ამისათვის აუცილებელია იღბალი, თუნდაც მისხალისოდენა...

ცხოვრება ანტონიმურია... თითოეული  ნაბიჯისთვის ბრძოლა მიწევს, ზოგი "ბრძოლა" მომიგია, ზოგიც წამიგია, მაგრამ არ შევჩერებულვარ, არც ვაპირებ. მჯერა, რომ სანამდე ბრძოლის უნარი შემწევს გამარჯვების შანსი ყოველთვის არსებობს! მე აუცილებლად მივალ იმ მთავარ გამარჯვებამდე და ბოლოს ვიტყვი, სიტყვებს:" მე ეს შევძელი!"

ჩემი ცხოვრება სასწაულად საინტერესო წიგნს დაემსგავსა და თითოეული ფურცლის გადაშლას სულმოუთქმელად ველოდები. რა იქნება შემდეგ........




კითხვის გაგრძელება →

Friday, June 26, 2015


Osterreich, Wien 

"ვისაც დილით თბილ ბალიშთან განშორება გვეძნელება და დროის კონრტოლი,  ეს საჩვენო საქმე არაა,"-ხუმრობით თქვა  ერთმა ჩემმა მეგობარმა, როცა ავსტრიიდან დაბრუნების შემდეგ ჩემს შთაბეჭდილებებს ვუზიარებდი.




ავსტრია ის ქვეყანაა, სადაც არც ზედმეტი, შემაწუხებელი ფიქრებისთვის გრჩება დრო და არც სენტიმენტებისთვის.  იქ ყოფნისას განსხვავებულ ცხოვრების რიტმს გრძნობ, თითქოს შენი მატარებელი სხვა რელსებზე გადავიდა და ეს სხვაობა რადიკალურად შესამჩნევია. იქ ვიგრძენი რას ნიშნავს "ყველაფერს თავისი დრო აქვს", ეს გახლავთ ოქროს წესი, რომელიც არ ირღვევა, საათობრივად და წუთობრივად გაწერილი დღის გეგმა, რომელიც ზუსტად დათქმული თანმიმდევრობით სრულდება.




ზოგადად იქ ცხოვრება დილის შვიდ საათზე იწყება. სასწავლებლები, სამსახურები. საუზმეს, სადილს და ვახშამს თავისი დრო აქვს და ზუსტად იმ დროში, დაბარებულივით სრულდება, რადგან სამსახურებშიც შესვენება იმ დროისთვისაა გაწერილი. "ახლა ამას გავაკეთებ და შემდეგ იმას", რამის გადანაცვლება ფაქტიურად შეუძლებელია.




დროის ფასი, აი ყველაზე მეტად რა არ ვიცით ქართველებმა და ამან პირველივე დღეებში დიდ საგონებელში ჩამაგდო. უამრავ დროს ვფლანგავთ და ვერ ვაცნობიერებთ, ან ვხვდებით და არაფერს ვაკეთებთ ამის აღმოსაფხვრელად.






არქიტექტურაზე, სისუფთავეზე და წესრიგზე აღარაფერს დავწერ, თუმცა რამაც ყველაზე მეტად ჩემი ყურადღება მიიპყრო ქუჩებში არსებული ხეების, ბუჩქების და ძეგლების სიხალასე იყო. მიუხედავად გადატვირთული მოძრაობისა,  დამტვერილ ხის ფოთოლს და ძეგლს  ვერ ნახავდით. თითქოს ქუჩა ერთი დიდი სახლი იყო , რომელიც საგანგებოდ დაეპრიალებინათ და ყველაფერს სილაპლაპე ასდიოდა.




ჩაცმის სტილი, საკმაოდ შთამბეჭდავი, დახეული ჯინსებით და კედებით ვინმეს იშვიათად ნახავდით, სადად და ელეგანტურად იმოსებიან.  ყველსახვევების მანია სჭირთ და "შარფი" სიძვირით მაგარ ფეხსაცმელს არ ჩამოუვარდება. მათზე ფასდაკლებას იშვიათად შეხვდებით ან საერთოდ ვერ შეხვდებით. დღესასწაულებზე ნაციონალური სამოსი, როგორც ჩვენთან  მათთანაც აქტუალურია.








სამზარეულოზე და კერძებზე წინა პოსტში ვისაუბრე.  http://ketilebanidze.blogspot.com/2015/04/blog-post.html#.VY2CJhuqqko

რა იციან ჩვენზე? ბევრი ისევ რუსებთან გვაიგივებს და ჰგონიათ, რომ ჩვენ საკუთარი ენა და დამწერლობა არ გვაქვს. ბევრმა მხოლოდ ის იცის, რომ სტალინი და შევარდნაძე ქართველი იყო.




კითხვის გაგრძელება →

Tuesday, June 16, 2015



2015 წელი, 13 ივნისი, თბილისი   ‪#‎tbilisiflood‬

დილის 9 საათი არ იქნებოდა, როცა სახლიდან გამოვედი და ეკლესიაში წირვაზე დასასწრებად მივიჩქაროდი, მეზობელმა გამაჩერა და მითხრა:
-" ნახე თბილისში რა მოხა?"
-"რა მოხდა?"- დავუბრუნე კითხვა...

აი, ასე გავიგე ქუთაისში, ის, რაც გავიგე.  ჩემი ლამაზი დედაქალაქი სტიქიისგან გადავლილი  ვნახე , დანგრეული სახლებით, განადგურებული ადამიანებით, ზოოპარკიდან გამოქცეული ცხოველებით. წამებში მომხდრი, ძლიერი წვიმისგან ტალახში ჩაძირული ქალაქი, დაღუპული ადამიანების გვამებით და ცხოველებით.




პირველი, რასაც ასეთ დროს განვიცდით უსუსრობის განცდაა. შემდეგ გული დამძიმდა, დამძიმდა და ჩამწყდა.





ყველაზე ნაკლებად მინდა დემაგოგიური პოსტი გამომივიდეს, მაგრამ მსურს, რომ ამ ტრაგედიამ ბევრი გვასწავლოს, მინდა ისე გვესმოდეს ერთანეთის, როგორც დღეს გვესმის, ისე გვიყვარდეს სამშობლო და ერთმანეთი, როგორც დღეს გვიყვარს.









 "ძალა ერთობაშია" და ყველაზე კარგად ეს ამ დღეებში გამოჩნდა. ამ დღეებში არ არსებობდნენ პოლიტიკურად დაპირისპირებული მხარეები, ყველა ერთნაირად ზრუნავდა ხალხზე, გუშინ და დღეს მნიშვნელობა არ ჰქონდა ვინ ათეისტი იყო და ვინ მორწმუნე, ვინ განსხვავებული ორიენტაციის და ვინ ტრადიციული.



კახა კალაძე  (Energy Minister Kakha Kaladze‪#‎tbilisiflood‬)



ახალგაზრდა მოხალისეები 
 ‪#‎tbilisiflood‬

ჩვენ დღეს შეგვიძლია თანამედროვე გმირებით ვიამაყოთ და ისინი ხშირად გავიხსენოთ. ერთ-ერთი ასეთი კი ქალბატონი გულიკოა,   ზოოპარკის მთავარი ძიძა-მომვლელი გულიკო კონცელიძე-ჭიტაძე, რომელიც ამ ცოტა ხნის წინ ვეფხვების თავდასხმას გადაურჩა და ზოოპოარკში ორ თანამშრომელთან ერთად საყვარელ საქმეს შეეწირა.

 გულიკო კონცელიძე-ჭიტაძე


მიუხედავად ყველაფრისა, უამრავი გაჭირვებისა, "ისეთი თუ ასეთი" მთავრობისა,  ( ამ დროს პოლიტიკაზე საუბარი ძალიან უადგილოდ მეჩვენება) იმედიანი ერი ვართ, ყველაზე რთულ მომენტშიც კი იმედს არ ვკარგავთ, რადგან ჩვენ ამ დღეებში ვიწამეთ მომავალი თაობის, იმ ახალგაზრდების, ვინც სტიქიის დროს თავს არ ზოგავდა თანაქალაქელების, ცხოველების გადასარჩენად. საკუთარი ქალაქის გასაწმენდათ, მოსახლეობის დასახმარებლად.
რეგიონებში, დახმარების მსურველთა რიგები არ წყდებოდა.

 აი, ასეთ დროსაც კი, როცა დაზარალებული ოჯახების გასაჭირი მტკივა, როცა გარდაცვლილებს მათთან ერთად ვგლოვობ, მეც მომავალზე ვსაუბრობ.  მჯერა, "მომავალი ჩვენია"....



"სიკეთე გადამდებია"- ფოტოები უკომენტაროდ



კითხვის გაგრძელება →